راستش تو این چند ماه که نیومدم اتفاقای بدی برام اوفتاد انگار به جای اینکه مشکلام حل بشه زیاد ترم میشه به این نتیجه رسیدم زندگی خیلی خیلی خیلی چرت و مضحکه میدونم برای رسیدن به این نتیجه یکم زوده ولی من خیلی زود خسته شدم .

من تا ۲سال پیش یه دختری بودم که پر از انگیزه بودم پر از شور و نشاط بودم ولی یه اتفاق خیلی بد باعث شد همه ی هدف و انگیزه ام از بین بره حالا شدم یه کسی که خودم خودمو نمیشناسم همش میگم اصلا" چرا باید اینکارو بکنم ما که میخوایم بمیریم پس چه فایده؟خیلی ناامید و بی هدف شدم مخصوصا" تو این ۳ ماه مشکلم داشت حل میشد ولی نشد هر پیشنهادی که به ذهنتون میرسه بهم بگید.

بر سرمای درون:

همه ی لرزش دست و دلم

ار آن بود که عشق

پناهی گردد

پروازی نه

گریز گاهی گردد

آی عشق آی عشق

چهره ی آییت پیدا نیست

و خنکای مرهمی

بر شعله ی زخمی

نه شور شعله.

بر سرمای درون

آی عشق آی عشق

چهره ی سرخت پیدا نیست

غبار تیره ی تسکینی

بر حضور وهن

و رنج رهایی

بر گریز حضور

سیاهی

بر آرامش آبی

و سبزه ی برگچه

بر ارغوان

آی عشق آی عشق

رنگ آشنایت پیدا نیست.

مرثیه:

به جستجوی تو

بر در گاه کوی کوه می گریم

در آستانه دریا و علف

به جستجوی تو

در معبر بادها می گریم

در چار راه فصول

در چار چوب شکسته پنجره ای

که آسمان ابر آلوده را

قابی کهنه می گیرد

به انتظار تصویر تو

این ددفتر خالی

تا چند

تا چند

ورق خواهد خورد

جریان باد را پذیرفتن

و عشق را

گه خواهر مرگ است

و جاودانگی رازش را

با تو در میان نهاد

پس به هیبت گنجی در آمدی:

بایسته و آز انگیز

گنجی از آن دست

که تملک خاک و دیاران را

ار این سان

دلپذیر کرده است

نامت سپیده دمی است

که بر پیشانی آسمان می گذرد

متبرک باد نام تو

و ما همچنان دوره میکنیم

شب را و روز را

هنوز را...

(احمد شاملو)

بازم مثل همیشه زیاد نوشتم مگه نه؟؟؟؟؟؟معذرت ولی نتونستم ننویسم .

دوستون دارم .

این نوشته هارو تقدیم میکنم به کسی که با تمام وجود دوسش دارم خودشم میدونه ولی غرور جاشو به عشق داده .امیدوارم همه چیز درست بشه.نمیدونم میاد نوشته هامو میخون یا نه؟؟